Comments on: Op welke vragen wil jij antwoord hebben?

By: beppie

beppie — Wed, 10 Feb 2010 21:54:43 +0000

lieve mieke. ik geloof in hoop geloof en liefde. heb dit ook mijn kinderen geleerd. met geloof bedoel ik niet een god of zo maar geloof in jezelf, en hoop heb je altijd. een dag en nacht heben nl 24 uur en je heb nooit geen 24 uur ellende. je heb altijd een keer iets leuks meegemaakt of iets gezien. al is het maar een glimlach van iemand. hoop doet leven en hoe meer je van die momenten heb dan ga je jezelf waardevol en lief vinden. zet een knop om in je gedachten en denk aan alle goede en positieve dingen van jezelf. alleen denken. bv ik ben een leuk mens en dan moet je kijken wat er gebeurd. het werkt echt. dikke knuf van mij

By: beppie

beppie — Wed, 10 Feb 2010 21:49:01 +0000

mijn vraag is de volgende, ik wil graag het kind in mezelf terug vinden. hoe doe ik dat/ onbevangen en vrij dus, genietend van iedere dag en die dag vol be en verwondering mogen ontvangen en beleven

By: Frank

Frank — Wed, 10 Feb 2010 13:55:14 +0000

Wat ik leerde, deels uit de site van Bjorn, deels uit boeken, is dat je op een dag door hebt waar je aan “het blauwe pilletje” geraakt. Het zit in jezelf!
Als je 1 van de 6 miljard mensen op aarde bent, tussen miljarden sterren en planeten, wat voor belang heeft het dan wat JIJ wil? Zal de aarde anders draaien omdat jij dingen wil? Langs de andere kant ben je onnoemmelijk belangrijk voor deze grote ruimte. Kijk maar eens naar de mensen die overal het nieuws haalden omdat ze dingen deden waar ze in geloofden!
Geloven in jezelf en in de dingen die je doet. Uitmaken wat belangrijk is en wat enkel maar verlangen is. Eigenlijk kan ik dit niet uitleggen in 10 lijntjes. Het is een proces en een informatiestroom van een jaar, eer ik het pilletje vond! Hou vol, het beste komt nog!
Groetjes

By: Raymond

Raymond — Wed, 10 Feb 2010 13:33:52 +0000

Hoi Bjorn
Hoe geraak je op termijn in de problemen ? Dat begin je je af te vragen maar meestal als het in feite al ver gevorderd is.Momenteel tracht ik hierop
voor mezelf ‘n antwoord te vinden,nadat ik in november 2009 ‘n serieuze
lichamelijke crash heb gehad met hospitalisatie als gevolg .Oorzaak is ‘n de-
pressie die reeds lang aanwezig is , niet zeer uitgesproken ,maar vooral niet
tijdig behandeld . Je denkt dat zal wel weer overgaan en je draaft maar ver-der tot uiteindelijk ook het lichaam “Njet” zegt.Ik was gewoon stik kapot ,
uitgeteld ,rusteloos en lusteloos , onvoorstelbaar angstig en moedeloos het kon mij allemaal geen barst meer schelen . Het liefst van al doe je je ogen dicht en je wil van niks meer weten . Ik ben zelfstandig , eenmansbedrijf en
op zo’n moment sta je daar.Je kan niet van vandaag op morgen zomaar uit deze wereld stappen, dat accepteert deze wereld niet.In feite heb je op dat moment rust nodig en die krijg je niet .Alhoewel dat denk je toch.Het belangrijkste
in die eerste periode heb ik ondervonden,is dat er iemand naast je staat die
nog wel in je gelooft en veel geduld kan opbrengen of noem het maar “liefde”
Voor mij was dat mijn vrouw ,na bijna 40-jaar huwelijk is dat ‘n fantastische ervaring,ben ik haar ook zeer dankbaar voor.Ondertussen ben ik -zijn wij-
vier maanden verder en begint het antwoord op m’n vraag vorm te krijgen.
Blijkt dan toch dat ik bi-polair ben.In het verleden,reeds vanaf m’n jeugd-jaren heeft dat altijd wel gespeeld ,evenwel niet zo uitgesproken als de laats-
te jaren.De depressieve periode is-nu ik terug kijk- geëvolueerd van enkele
uren tot verschillende dagen doorheen de jaren en daar geraak je weer door.
In feite wordt het’n deel van jezelf en je besteedt er te weinig aandacht aan.
De manische periode,eerlijk gezegd,ben ik mij nooit echt van bewust geweest
omdat je denkt dat”jij”normaal functioneert,want ook dat wordt ‘n deel van
je leven het nestelt zich zeer geniepig diep in je binnenste .Nu,achteraf,hoor je wel van je omgeving dat je nogal uit de bol kon gaan,maar op die momen-
ten laat iedereen je maar begaan.Ondertussen gebruik ik medicatie en na ‘n 3-tal maanden helpt dat wel in die zin dat m’n hoofd rustiger wordt,de angsten
minder zijn en ik min of meer begin te functioneren .Waar ik vroeger nooit
medicatie wilde nemen heb ik nu de noodzaak ervan wel ingezien.Het is volgens
mij echter maar ‘n hulpmiddel om zelf weer met je genezingsproces verder te
kunnen.Daar gaat het nu om,hoe ga je verder en hoe krijg je je hoofd terug
onder kontrole zodat je weer tenvolle van het leven kan genieten ?
Ik weet wel dat juist “die” knop omdraaien verdorie niet gemakkelijk is,denk
ook niet dat die medicatie dat kan bewerkstelligen,wel helpt,maar eerder dat jezelf serieus de handen uit de mouwen moet steken.Alléén is dat ‘n moeilijke
opgave,je hebt hulp nodig.Zo ben ik op jouw side geraakt,Bjorn al zoekende.
IK heb al heel wat lektuur doorworsteld over positief denken,ze slaan ermee
om je hoofd om het zo te zeggen,feit is dat het moet blijven hangen .Je weet
wel diep in jezelf hoe het moet,het je blijvend eigen maken daar gaat het om!
Dat is de uitdaging die ik nu wil en moet aangaan.Hoe dit verder gaat vertel
ik nog wel.Alvast bedankt Bjorn voor dit initiatief,van je afschrijven is zeker
al een van de hulpmiddellen .
Groetjes , Raymond .

By: veronique bosier

veronique bosier — Wed, 10 Feb 2010 13:26:37 +0000

hoe kan ik de knop omdraaien naar de kinderwens toe, ik zal de knoop moeten doorhakken zonder kinderen in het leven door te gaan,
wat moet ik daarvoor doen?

By: Vinay

Vinay — Wed, 10 Feb 2010 00:27:44 +0000

Ik heb veel moeite om herinneringen aan bepaalde gebeurtenissen uit het verleden volledig los te laten…ik wil deze gebeurtenissen heel graag helemaal los laten…vooral op een lichamelijk onderbewust niveau lijkt het alsof deze herinneringen vast zitten in en aan mijn lichaam…en vooral hier wil ik ze loslaten….of ze op een manier zien dat ze me helemaal niet hinderen en vanzelf wegvloeien (in de aarde). Vooral gebeurtenissen uit mijn middelbare school periode.

By: Rieky Hermans

Rieky Hermans — Tue, 09 Feb 2010 22:47:06 +0000

Dag Bjorn.
Wij hebben ruim 4 jaar terug onze oudste zoon af moeten geven bij een auto ongeluk. Dit blijft behoorlijk aan me knagen, mijn stemming is behoorlijk veranderd. Duidelijk minder zin, in de dingen die ik eerst zo leuk vond. Werken en thuis gewoon op de bank bij de anderen van ons gezin voel ik me het beste bij. Lichamelijk nogal wat klachten gekregen, waarvan ik nu moet zeggen, dat het redelijk gaat. Veel spier en gewrichtspijnen gehad.
Alleen mijn tanden, dat gaat moeizaam. Enkele zijn los gaan staan.
Verder hebben we een eigen hoveniersbedrijf. Het is allemaal bij elkaar zwaar om het draaiend te houden.
Verder hebben we nog voor een bedrag van ongeveer 35000 euro of meer uitstaan voor geleverde materialen en werk, bij iemand waar mijn man ongeveer 11/2 jaar wat mee samen heeft gewerkt.
We zijn nu bezig, dit uit handen tegeven, daar we zo niet tot een oplossing komen.
Dus financieel gezien gaat het ons nu ook niet voor de wind.
Heb jij nog adviezen?
Graag tot horens en alvast dank.
Ben jij trouwens ook een medium?

By: Mieke

Mieke — Tue, 09 Feb 2010 22:47:04 +0000

Bjorn,

Zou ook een blauwe pil willen kan niet he.Ik mis iets in mijn leven ben gescheiden en doe in de verpleging.wil mijn zelfvertrouwen opkrikken maar het lukt niet altijd er zijn mensen die mijn zelfvertrouwen naar onder halen telkens weer.
Heb een vriend die mij wel helpt daarbij ook dat lukt niet…Het lag aan de opvoeding zegt men??
Wil goed zijn voor iedereen dat lukt meestal en toch zijn er mensen die mij naar beneden drukken niet te geloven….vallen en opstaan…?
Voel me goed maar die kleine dingen ….
Liefs
Mieke

By: veronique bosier

veronique bosier — Tue, 09 Feb 2010 17:07:30 +0000

hela,
mijn leven als kind was heel beangstigend,mijn ouders werkten hun problemen op de kinderen af, we werden altijd afgbroken,we zijn opgevoed met geweld veroorzaakt door alcohol naar mijn pa toe,er waren 6 kinderen,3broers,de 4de mezelf, dan eentje doodgeboren, en dan nog eentje op de wereld gezet het 6de een zus.Ik de 4de Veronique heeft daar nog meest problemen mee, ook speelt dat een rol in mijn eigen leven,want mijn situatie nu kan ik niet klagen via materieel,maar ik heb geen of nog altijd geen geluk naar het geluk te hebben om een kind.Op de natuurlijke manier heeft de dokters ons het afgeraden,dus hebben we nu al vele malen een behandeling van ivf achter de rug,nu hebben we besloten om onze laatste kans te nemen, het is nu of nooit!Maar het gevoel is enorm moeilijk ook naar het doen en het gedacht wat als het weer niet lukt, dan heb ik geen doel meer voor ogen en welke richting moet ik dan uit?
Ook nog mijn grootste probleem is mijn vader,hij woont nu alleen waardoor mijn moeder bijna twee jaar geleden gestorven is, alsook hebben we een broer verloren goede twee jaar geleden,en nog een broer van mijn man anderhalfjaar geleden.Mijn pa is hulpbehoevende en werkt totaal niet mee,doet als kind,maar is infeite een volwassene.Hij is echt een blok aan ons been.Na de dood van onze ma heeft hij zich volledig laten gaan,zoekt het in alcohol, heeft intussen een openbreekbreuk opgelopen,dan revalidatie, dan terug naar huis,wat blijkt hij heeht te veel op dat been gesteund die geblesseerd was,nu is er gips rond,en hij mag er volledig niet op steunen,maar ja mijn vader is juist een persoon die niet kan luisteren ook geen respect opbrengt naar andere toe,en ik ben ten einde raad,ik zou voo zijn verzorging het anders doen daar hij hulpbehoevende is, maar de andere familieleden zien het zo niet,voor mij is dat een enorme struikelblok, k sta stil in mijn leven ik word gehinderd langs alle kanten, en juist ben ik iemand die altijd verantwoordelijkheid neem voor andere maar voor mezelf lukt het me nu niet meer,het is me in alles altijd gelukt maar nu is het omgekeerd, en ja wie gaat er mij nu even helpen!Want daardoor heb ik het leven niet wat ik altijd gewild heb, ook door mijn man te volgen zijn wij nu zelfstandig, en dat was ook mijn droom niet.

met vriendelijke groeten,

Bossier Veronique

By: Monique

Monique — Tue, 09 Feb 2010 14:20:25 +0000

Hallo Bjorn,

Op de eerste plaats bedankt voor al de tijd en energie die je geeft. Je enthousiasme en geloof in je formule is erg motiverend. De vraag die ik mezelf gegeregeld stel is de volgende: Wat is mijn weg die ik moet volgen in mijn leven en vooral, hoe vind ik mijn pad? Zoals aangegeven is deze vooraf al min of meer bepaald en maak je dingen met bepaalde redenen mee.

gr.
Monique